ايندو ( بصر و كتابت ) در آن اولى و ارجح نيست پس چه وجهى دارد كه بگويد تنها انتفاء خرس در آن داخلست ولى آن دو داخل نبوده ، لذا مصنف آنها را بطور تصريح ذكر فرموده است . بنابراين لازم بود كه يا تمام را در شرط كمال داخل كرده و از هيچيك بطور عليحده نام نبرد يا شرائطى را كه ذكر نكرده بطور تصريح مىآورد . قوله : و يدخل فيها الايمان : ضمير در [ فيها ] به عدالت راجع است . قوله : لعسر الضبط بدونها : يعنى بدون كتابت . قوله : لافتقاره الى التمييز : ضمير در [ لافتقاره ] به قضاء عائد است . قوله : و تعذر ذلك مع العمى : مشار اليه [ ذلك ] تمييز مىباشد . قوله : و قيل انّهما : يعنى بصر و كتابت . قوله : اعتبرها و غيره : ضمير مؤنث در [ اعتبرها ] به شرائط و مذكر در [ غيره ] به مصنف راجع است . قوله : عدم اعتبار الاخير هنا : يعنى در اينكتاب ( لمعه ) قوله : مع انّه قطع به فى الدروس : ضمير در [ انّه ] به مصنف و در [ به ] به شرط اخير راجع است . قوله : فكان اللازم ذكره : يعنى ذكر الثانى . متن : و هذا الشرائط كلها معتبرة في القاضي مطلقا إلا في قاضي التحكيم و هو الذي تراضى به الخصمان